بعد از اورژانس، نوبت به فیلد بهداشت رسید.

 از روز اول سعی ما و هم گروهی های جدید بر این بوده که از این فرصت کم، تا آن تهِ تهش برای ساختن اوقاتی مفرح استفاده کنیم. هم اینک با کمال افتخار اعلام می داریم که با همت و پشتکار و توان ایـ.ـرانـ.ـی (!!) همگی به درجه ای نائل آمده ایم که به ترک دیوار هم می خندیم.... فقط عیب کار اینجاست که خنده هامان بند نمی آیند و در همه حال می دانیم که تمام این سرخوشی ها گذرا هستند و از بینی مان به در خواهند شد، متأسفانه!! و مسلم است که خداوند تلافی جویان و بر هم زنندگان شادی اینترن ها را دوست نخواهد داشت.... تا جهنم هم که چهار انگشت بیشتر فاصله نیست ... از ما گفتن بود!!

...................
 
همراه خانمی که مسئولمان است رفته ایم به یکی از قسمت های نظام بهداشتی. آقای دکتری که آمده اند برایمان صحبت کنند لیست را می نگرند و ماها را می شمارند .... نتیجه سرشماریشان یکی بیشتر از لیست است!!
 
دوباره می شمارند .... و با تعجب به لیست نگاه می کنند...
همگی زیر زیرکی می خندیم .... هیچ کس نمی خواهد قضیه را روشن کند و بگوید که آن خانمی که آن طرف نشسته مسئول ماست، نه همکلاسی مان... حتی خود خانم مسئول!!

احتمالاً همه دلشان می خواهد فکر کنند یک نفر از این جمع، دو تا سر دارد!!
  
 ..................

مشغولمان کرده اند به کارهایی که نه به درد دنیا می خورد و نه آخرت!! البته به درد دنیای خودشان که می خورد .... چون همیشه این کارهای بی فایده با اسم های دهان پر کن هستند که می توان رویشان مانور داد و چنان مهم جلوه شان داد که گویی شاخ غولند .... یا مثلاً با انجام این مدل کارها سلامت مملکت گل و بلبل می شود و ....
انگار نه انگار که خودشان همگی این کارها را بلدند و هیچ گلی به سرمان نزده اند!! بگذریم ....

ما بین این مشغولیت ها از خاطراتمان می گوییم و هر هر می خندیم. آقای همگروهی که نصف اساتیدمان را مستخدم و سیب زمینی فروش و ... می بیند .... خاطره ای از فلان رزیدنت تعریف می کند، می گوید: همونی که چشماش چپه! ......... بیشتر که کنکاش می کنیم معلوم می شود منظورش همانی است که صغیر و کبیر به خوش تیپی می شناسندش!!

همزمان تصور می کنیم ماها را چگونه می بیند(... ).... همگی می زنیم زیر خنده و همگروهی هاج و واج نگاهمان می کند!! 

....................

همگروهی خاطره بانمکی تعریف می کند .... در حال خنده حس می کنیم یک جای داستان گیر کرده و کمی که بیشتر توضیح بدهد، قضیه مورد دار می شود ..... دوستی که کنارمان است برای اینکه مانع از توضیحات بیشتر شود می گوید: می دونیم ... می دونیم .... آخرش رو بگو!!

با این حرف، خنده ها تبدیل به غش و ضعف می شود .... همگروهی بیچاره گمان می کند که خاطره اش چه قدر خنده دار بوده، غافل از اینکه ریسه رفتن هایمان به خاطر آن مدل اورژانسی است که دوستمان سر و ته قضیه را به هم آورد!!

.....................
 
می گوییم: آستانه خنده مان به شدت پایین آمده ..... باید فکری به حالش بکنیم.
 
در حالی که هر کدام یک دستمال داریم و اشک ها و بینی هایمان را پاک می کنیم ، آقایی که قرارهایمان با کارکنان مرکز بهدا شت را هماهنگ می کند از راه می رسد تا بگوید که می توانیم خانم فلانی را ببینیم.... همین که قیافه های ما و چشم های قرمز و اشک آلود یکی از بچه ها را می بیند لبخند روی صورتش می ماسد و تا آخرین لحظه با تعجب به دوستمان می نگرد!!

دیگر کم مانده بود بگوید: خانم دکتر، کی ناراحتت کرده، برم شل و پلش کنم؟؟!!
 
می رویم دیدن خانم فلانی .... به دقیقه نمی رسد که تمام زحماتمان برای غلبه بر خنده های الکی به باد می رود.....

دوستمان می گوید: ...غضر(!!) از مزاحمت...!!

خودش پیش از بقیه خنده اش می گیرد ... و دوباره جرقه می افتد به انبار باروت و همگی مانیک می شویم ..... این حالتمان به خانم فلانی هم سرایت می کند... طفلکی تا سرش را بلند می کند که جوابمان را بدهد می زند زیر خنده...

...خلاصه که بلبشویی شده این روزگار ما!!